Çilingir Sofrası

bugün de iki kişiyi götürdüler bak... bir anne hastanenin önünde üzerinde beyaz pijamaları olan oğluyla konuşuyordu. oğlu on-on iki yaşlarında, tam da benim sokaktan eve girmemek için elimden geleni yaptığım yaşlardaydı. sabahtan akşama kadar en az üç futbol maçı yapılan yaşlar. yorulmak bilmeyen, onca maçın, koşuşturmanın sonrasında eve gitmek yerine markete koşup kola ya da fanta ve bir de çikolata alınıp, keyifle, olabildiğince yavaş yenilip içilen yaşlar. oğlunun üzerinde hasta kıyafeti vardı. beyaz bir pijama ve bir de maske ağzında. tertemiz, güzel yüzünü hareket etmekte olan cenaze aracına çevirmişti. sabahın erken saatiydi. kimseler yoktu etrafta. cenaze aracı yavaş yavaş gözden kayboluyordu... annenin gözünde tedirginlik, oğlunda kayıtsızlık kaldı geride ve derin bir sessizlik koskoca şehrin orta yerinde...