Çilingir Sofrası

beni sensiz bir başıma koyup gitme, yazık olur.. yazık olur; gecenin üçünde zifiri karanlıkta dolaşırken dağları, tepeleri, aklıma düşersin de felaketim olursun, ağlarım. gözlerim kıpkırmızıyken bile uykusuzluktan, yanarken, ıssız tepelerde tuz basarım göz ağrılarıma gözyaşlarımla. bir güzel yağmur yağsın isterim sonra kaçacak, sığınacak tek bir ağacım olmasa bile. yıldırımlar düşsün isterim benden daha sivri ve yüksek bir nesne olmasa da etrafta. karanlıkta, ıssızlıkta boğulurum bilirim, çok kısa da olsa aydınlatsın isterim yıldırımlar. yine yalnızlık işte, ne bir dost, ne bir tanıdık yüz. herşey yabancı, herşeye yabancıyım. sığınacak tek yerim var işte o an; geçmiş hüzünlerim. güzel günler kalmıyor akıllarda hiç, hep sonrası. o yüzden işte; beni sensiz bir başıma koyup gitme, yazık olur. haklıydım işte ta en başından, biliyordum. ne anlamı kalır ki hayatın böyle bir anda. sağım solum dağlarla çevrili. herkes saklanmış, sağım solum sobe diyip bulsam herkesi. istiyor muyum bunu; herkesi bulmayı. sanki alıştım herkesten uzak kalmaya. sonsuza kadar ebe kalsam yine aramam sanki. yalnız seni ararım işte, yalnız seni arıyorum. sanki sadece sen olsan yanımda bu dağ, tepe, bu gecenin karanlığı, ıssızlığı, herşey yok olacak. herkesi sobeleyeceğim bir anda. ebe olmayacağım bir daha asla. yazmayacağım bir daha gecenin üçünde dağları, taşları. yalnızlığımı silince onlar da silinecek. dağ, taş sen olacaksın, bütün yollar sana çıkacak. yağmurdan kaçıp sana sığınacağım. o yüzden işte, demiştim daha önce ”beni sensiz bir başıma koyup gitme, yazık olur” diye. gitme, yoksa ben de cezmi ersöz olabilirim, yazık olur..