Çilingir Sofrası

bir rüya gördüm..ne oldu rüyamda, kim vardı hiçbir şey hatırlamıyorum. sadece sonunu hatırlıyorum bu rüyanın. büyük bir gürültüyle beynimin tam ortasına inen sert bir şey.. neydi o, bilemiyorum, ama sersemledim, gözümü açmaya korkuyordum ama bir anlık refleksle açtım. hiçbir ses, hiçbir darbe izi yoktu, ama beynim sersemlemişti resmen. birdenbire olmuştu herşey, ne olmuştu, nasıl olmuştu bilemiyorum ama gerçekte birşey olmamıştı..şiddetli bir ses ve beynimin ortasına inen sert bir şey... çok huzursuz başladı gün ve öyle devam etti beklendiği üzere. ne yapmak istediysem yapamadım; hep birşeyler ters gitti, hep bir şeyler beynime iniyordu ufakta olsa.. aradım, kimseyi göremedim, yalnız kaldım, ıssız kaldım, üşüdüm, dolaştım başıboş, yürüdüm, üşüdüm.. birini gördüm sonra, sonra o acelesi olduğu için gitti, ben de o sırada başka birini bekliyordum zaten, o da gelmiyordu, bilmiyordu zaten onu beklediğimi.. gelmedi, bekledim, üşüdüm, gelmedi.. gittim geldim, o yoktu. sonra bir otobüs hareket etti, ben otobüse baktım, o yoktu, gelmedi, ben üşüdüm... yürüdüm.. gazete almak istedim sonra, kalmadı dediler, öyleyse gidip bir kitap almalı dedim; gidip bir mizah kitabı aldım yüzüm gülsün biraz diye.. güldüm ağlanacak halime, kitaba sonra nasıl olsa gülecektim zaten. ben gülerken hava kararıyordu, ben tek başıma oturuyordum. soğuk ve ıssızdı, karanlıktı, ben kitap okuyordum karanlığın içinde ve gülüyordum.. kimse gelmedi yine, üşüdüm ve yürüdüm.. eve döndüm, tartıştım, konuştum, sustum. ve sonra sersemledim yine, tıpkı uykudan uyandığım an gibi, beynim sersemlemişti, düşünemiyordum... ve kestim; önüme çıkan herşeyi, dağıttım, parçaladım, herşeyi, hiçbirşey bırakmadım ardımda... cinnet geçiren insan önce en sevdiği varlığı yok edermiş; çünkü o zaman onu hayata bağlayan en önemli şeyi yoketmiş olur ve böylece kendini öldürürebilirmiş; öldüm...